پروین در سوم فروردین ماه 1320، در آستانه سی و پنج سالگی، بیمار شد و در پانزدهم همان ماه، شاید به جهت مرض حصبه، درگذشت و در صحن حضرت معصومه ـ [ علیهماالسلام ] ـ در قم و در مقبره خانوادگی اش، در کنار پدر به خاک سپرده شد. بر سنگ مزار او شعری است که خود سروده است:

   این که خاک سهیش بالین است                         اختر چرخ ادب پروین است    

   گرچه جُز تلخی از ایّام ندید                         هر چه خواهی سخنش شیرین است

   صاحب آن همه گفتار امروز                                سائل فاتحه و یاسین است

علامه محمّد قزوینی، پروین را ملکه ن شاعر خوانده که چنین اشعار دارای فصاحت و سلاست و متانت او، با بهترین قصیده های استادان بویژه ناصر خسرو برابری می کند. ایشان او را خانم جوانی از خانم های ایران می خواند که با اوضاع و کیفیات آن روزگار و به ساختن اشعاری بدین پایه از استحکام الفاظ و صحت و فصاحت آشناست. بزرگانی چون چاوش اکبری، سعید نفیسی، غلامحسین یوسفی، زرین کوب و اسلامی ندوشن نیز او را شاعری ارجمند و بلند مرتبه دانسته اند.

ملک الشعرای بهار، در مقدمه دیوان پروین می گوید: در ایران که مرکز سخن و فرهنگ است اگر شاعرانی از جنس مرد پیدا شده اند که مایه حیرتند، جای تعجّب نیست، اما تاکنون شاعری از جنس زن که دارای این استعداد باشد و با این توانایی، اشعاری چنین نغز و نیکو بسراید از نوادر محسوب می شود و جای بسی تعجب و شایسته هزاران تحسین و تجلیل است.